Statystyki
Odwiedzających: 515484
|
|
Energetyczny Model Wszechświata (EMW) |
|
Autor: Dr inż. Jerzy Grażul
|
UWAGA: Artykuł publikujemy za wiedzą i zgodą Autora. Wyrażone w nim stwierdzenia i hipotezy są osobistymi poglądami Autora i mogą różnić się od stanowiska Redakcji strony. Wszelkie uwagi przekażemy Autorowi i tylko on będzie się do nich ustosunkowywał i na nie odpowiadał.
Artykuł jest WSTĘPEM do następnych publikacji: "Sedno fizyczne magnetyzmu i elektryczności" oraz "Mechanizm grawitacji". Przy tym tylko w drugim z nich pojawi się opis matematyczny. Na tym etapie, kiedy od wielu lat jestem sam, chce zrobić chociaż to, co jestem w stanie - opublikować zasady teoretyczne EMW i dać możliwość innym, zainteresowanym fizykom i matematykom.
ENERGETYCZNY MODEL WSZECHŚWIATA (EMW)
Autor: Dr inż. Jerzy Grażul
1. Wstęp
W nowoczesnej fizyce fundamentalnej nadal dominuje nie podstawowa i jednocześnie prosta teoria, która logicznie wynika z prawa zachowania energii i dotyczy wszystkich bez wyjątku podstawowych oddziaływań energetycznych przyrody, a dominuje w niej znany duet: matematyka + eksperyment lub na odwrót. Przy tym nader kosztowny eksperyment w dziedzinie fizyki cząstek elementarnych służy zasadnicze do potwierdzenie prognoz bardzo skomplikowanych teorii matematycznych, a mechanizm przyrodniczy badanych zjawisk (sama fizyka) pozostaje "czarną skrzynką". Model Standardowy Fizyki Cząstek Elementarnych oraz Teoria Superstrun nie są wyjątkiem. O skutkach takiego matematyczno-eksperymentalnego bazowania fizyki fundamentalnej świadczy całokształt poniżej przedstawionych wypowiedzi dwóch najwybitniejszych fizyków naszych czasów.
Wyjątki z wykładów Richarda Feynmana ([1], str.35, 146, 27, 28):
... Każde nasze nowe prawo – to jest czysto matematyczne stwierdzenie, przy tym dojść skomplikowane i mało zrozumiałe.
... Sformułowane przez Newtona prawo ciążenia jest stosunkowo prostą matematyką. Jednak w miarę naszego postępu staje się ona co raz mniej zrozumiała i bardziej skomplikowana.
... Kwantowa teoria grawitacji postępuje bardzo powolnie, jeżeli w ogóle postępuje.
Wyjątki z książki Leona Ledermana "Boska cząstka" ([2], str.141, 19):
... Zidentyfikowaliśmy cząstki będące nośnikami oddziaływań elektromagnetycznego, słabego i silnego, ale cząstka przenosząca oddziaływanie grawitacyjne wciąż nam umyka. Nadaliśmy tej hipotetycznej cząstce nazwę – grawiton, – ale jak dotąd nie udało nam się jej znaleźć. Zbudowano wielkie i czułe urządzenia, aby wykryć fale grawitacyjne. Na razie nie wykryto żadnych śladów czegoś takiego, poszukiwania jednak wciąż trwają.
Grawitacja stanowi największą przegrodę na naszej drodze do połączenia fizyki cząstek elementarnych z kosmologią. Jeśli nie włączymy siły grawitacji do rodziny sił kwantowych, nigdy nie zrozumiemy szczegółów Wielkiego Wybuchu ani najgłębszej struktury cząstek elementarnych.
...Czasem zadajemy sobie pytanie, czy nie zabłądziliśmy gdzieś po drodze? Czy sprzęt nie stał się naszą obsesją? Czy fizyka cząstek elementarnych nie przekształciła się w tajemną cybernaukę, w której wielkie zespoły naukowców i megalityczne maszyny zajmują się zjawiskami tak abstrakcyjnymi, że nawet Bóg nie zupełnie się w nich orientuje?
2. Sedno EMW
2.1. Przestrzeń kosmiczna posiada własne nierozerwalne środowisko energetyczne w postaci punktowo ciągłych, podatnych deformacji i nieprzerwanie rozpowszechniających się promieni energetycznych mianowanych przeze mnie S-promieniami.
2.2. Punkty S-promieni – są to mianowane przeze mnie S-cząstki, które:
- powstały z powierzchniowej warstwy centralnego ciała wszechświata i jednocześnie otrzymały gigantyczne przyspieszenie podczas kolejnego "odrodzenia" tworząc tym samym energetycznie pojemną przestrzeń, która istnieje po dziś dzień;
- zaliczają się do kategorii cząstek elementarnych, które różnią się od pozostałych największą wartością prędkości rozpowszechniania się, częstotliwości obracania się i drgań, a także najmniejszymi rozmiarami;
- są ostatecznie niepodzielne;
- rozpowszechniają się w postaci mianowanych przeze mnie S-promieni, które ciągle i we wszystkich kierunkach przecinają każdy punkt Wszechświata, niezależnie od obecności lub braku w nim jakiegokolwiek innego przedstawiciela świata materialnego;
- współdziałają energetycznie w każdym momencie czasu z każdym punktem materii wszystkich innych cząstek elementarnych;
- współdziałają pomiędzy sobą zarówno wewnątrz jak i na zewnętrz objętości wszystkich innych cząstek elementarnych;
- uczestniczą w przenoszeniu każdego rodzaju energii w przestrzeni kosmicznej i w dowolnym punkcie każdego ciała makro- i mikroświata;
- tworzą we Wszechświecie zamknięty system obiegu energii;
- ustanawiają więź energetyczną pomiędzy wszystkimi bez wyjątku zjawiskami przyrodniczymi;
- są dominującą materialną i energetycznie pojemną częścią składową Wszechświata.
3. Niektóre z wyników pracy analitycznej nad EMW [3,4]
3.1. Dzisiejsza klasyfikacja podstawowych rodzajów sił przyrody jest jedynie symbolicznym rozgraniczeniem wyróżniających końcowych efektów oddziaływań energetycznych pomiędzy własnym środowiskiem przestrzeni kosmicznej i innymi obiektami w zależności od budowy wewnętrznej oraz stanu energetycznego materii ich mikroświata.
3.2. Różna budowa atomów pierwiastków i ich stan energetyczny warunkują ukazywanie się we współdziałających z nimi S-promieniami oddzielnych odcinków odpowiedniej długości i odpowiedniego stanu energetycznego, które (odcinki) po tym oddziaływaniu są rejestrowane przez detektory i nazywane jako widmo światła, fale radiowe, promieniowanie podczerwone, promienie rentgenowskie, promienie gamma, radiacja naturalna i t.d.
3.3. Grawitacja, elektromagnetyzm i siły jądrowe są tylko wyraźnie rozpoznawalnymi efektami energetycznymi tegoż samego rodzaju oddziaływań – najsłabszego, które przyroda realizuje z materią całego mikroświata za pomocą własnego środowiska przestrzeni kosmicznej.
Innymi słowy: jedność przyrody sił zawarta jest we wspólnym dla nich naturalnym źródle energetycznym, którym posiada przestrzeń kosmiczna. Przy tym przyciąganie elektronu do protonu w atomach pierwiastków, jak też wzajemne przyciąganie się nukleonów (proton + proton, proton + neutron i neutron + neutron) dokonuje się w przyrodzie kosztem oddziaływania grawitacyjnego i przez ten sam mechanizm, co wzajemne przyciąganie się wielkich ciał kosmicznych (gwiazd, planet i t.d.).
3.4. W atomach pierwiastków elektrony utrzymują się stabilnie wokół względnie nieruchomych nukleonów wyłącznie tylko dzięki uzupełniającej energii własnego środowiska przestrzeni kosmicznej, a nie dzięki temu, że człowiek nadał elektronowi i protonowi zdolność "perpetuum mobile", a mianowicie – zdolność do samodzielnego zachowania swoich ładunków elektrycznych (energii)w nieograniczonym czasie.
Zaprzeczanie elektrycznej przyrody przyciągania się elektronów do nukleonów wcale nie oznacza automatycznego zaprzeczania ich uczestnictwa w elektromagnetyzmie. Na odwrót, współdziałanie S-cząstek z różną ilością elektronów oraz z różną ilością nukleonów o różnym stanie energetycznym akurat i warunkuje istnienie różnorodnych form przejawiania się elektromagnetyzmu w przyrodzie.
3.5. W czystej postaci fale (promienie, pole) grawitacyjne w przyrodzie nie istnieją. Nie istnieją one z tego powodu, że S-cząstki (w składzie S-promieni) wykonują oddziaływanie grawitacyjne z innymi cząstkami elementarnymi wyłącznie tylko w granicach ich objętości. Wskutek tego w eksperymencie z dwoma otworami (słynnym w mechanice kwantowej swoimi zagadkami, sekretami i paradoksami)w rzeczywistości elektrony wolframowej nici żarówki zawsze istnieją jako cząstki elementarne, a detektor rejestruje fale elektromagnetyczne jako odmienny stan energetyczny konkretnych odcinków S-promieni po oddziaływaniu ich z elektronami i nukleonami nici wolframowej.
3.6. Rozpowszechniające się we wszechświecie S-promienie już zawierają w sobie niektóry zestaw odcinków, które mianowane są przez nas jako fale (promienie) elektromagnetyczne.
Z tego powodu nierozerwalna więź elektromagnetyzmu, grawitacji oraz własnego środowiska przestrzeni kosmicznej wyraża się następująco: z jednej strony, elektromagnetyczne S-promienie "wydają na świat" grawitację pomiędzy ciałami (obiektami) w wyniku mechanicznego współdziałania z materią ich cząstek elementarnych, z drugiej zaś strony te współdziałania grawitacyjne zmieniają stan energetyczny S-promieni i tym samym "wydają na świat" nowe fale elektromagnetyczne. W tym kontekście mowa powinna być o "elektromagnetycznej przyrodzie grawitacji" i o "grawitacyjnej przyrodzie elektromagnetyzmu". Właśnie na tym polega nierozerwalna więź fizyczna pomiędzy elektromagnetyzmem a grawitacją.
3.7. Stała grawitacyjna Newtona nie jest uniwersalną dla wszystkich systemów orbitalnych wszechświata. Obszar wykorzystania stałej grawitacyjną Newtona jest niezmiernie ograniczony: jest ona nieprzydatna dla całego mikroświata, a w makroświecie jest prawdziwa tylko dla słonecznego systemu planetarnego, z którego wywiodła się.
3.8. Z pozycji sedna fizycznego stała subtelnej struktury zawiera w sobie grawitację, elektromagnetyzm, własne środowisko przestrzeni kosmicznej i wspólny dla nich kwantowy mechanizm oddziaływania.
3.9. Liczbowe znaczenie stałej Planka jest równe stosunkowi kwanta energii S-cząstki do częstotliwości jej rozpowszechniania się.
3.10. Kwant energii fali elektromagnetycznej jest wprost proporcjonalny do kwanta energii S-cząstki (maksymalnego w przyrodzie) i do stosunku ich częstotliwości rozpowszechniania się.
3.11. W naszych czasach ciała kosmiczne (gwiazdy itd.) podróżują w odległych kątach wszechświata z prędkością względem jego centralnego ciała o wiele większą od prędkości rozpowszechniania się światła c (dokładniej – od prędkości rozpowszechniania się S-cząstek w pobliżu i odnośnie Ziemi.
3.12. Podczas Wielkiego Wybuchu S-cząstki opuszczały powierzchniową warstwę centralnego ciała wszechświata z prędkością rzędu |c|².
3.13. Pierwsza zasada termodynamiki potrzebuje uzupełnienia ze względu tego, że zgodnie z EMW w przyrodzie nie mogą istnieć systemy izolowane.
4. Wiarogodność EMW
4.1. Wiadomo z praktyki, że bez uzupełnienia energii naelektryzowane ciało szybko traci swój ładunek elektryczny. Powinno to dotyczyć również elektronów, protonów i wszystkich innych cząstek elementarnych posiadających tak zwany "ładunek elektryczny". Taki niezaprzeczalny fakt świadczy o niewątpliwym istnieniu w przyrodzie (jednak zawzięcie nieuwzględniany do tego czasu) stabilnego i olbrzymiego źródła energetycznego, które w wyniku wzajemnego oddziaływania z cząstkami elementarnymi atomów pierwiastków generują fale energetyczne mianowane przez nas jako fale elektromagnetyczne.
4.2. Istnienie własnego środowiska energetycznego przestrzeni kosmicznej w postaci opisanych wyżej S-promieni potwierdza fakt doświadczalny, że po wzajemnemu przecięciu w przestrzeni każdy z promieni światła idzie nadal w tym samym kierunku.
4.3. Istnienie wzajemnego oddziaływania S-promieni potwierdza się następującymi doświadczalnymi zjawiskami optycznymi:
- "dyfrakcja światła" – zmiana kierunku rozchodzenia się fali na krawędziach przeszkód oraz w ich pobliżu.
- "interferencja światła" - nakładania się fal prowadzące do zwiększania lub zmniejszania amplitudy fali wypadkowej.
- "odbicie" promieni światła.
- "refrakcji" promieni światła.
Zgodnie z zasadami pomysłu wszystkie te "zjawiska optyczne" są tylko wyraźnie końcowymi efektami wzajemnego oddziaływania S-promieni o różnym stanie energetycznym na powierzchni obiektów i w przestrzeni oraz wewnątrz obiektów.
4.4. Złożony przez mnie mechanizm grawitacji oraz istnienie stanu energetycznego S-promieni wyłącznie w postaci fal elektromagnetycznych potwierdza brak wykrycia w obszernych eksperymentach doświadczalnych nawet śladów "grawitonów" i śladów fal grawitacyjnych.
4.5. Wiarogodność EMW w całości potwierdza wynikający z niego opis matematyczny, który jest jedyny dla wyliczania siły (energii) oddziaływania jako pomiędzy ciałami kosmicznymi (planetami, gwiazdami itd. ) tak i pomiędzy cząstkami elementarnymi oraz pomiędzy falami elektromagnetycznymi.
5. Wartość EMW:
5.1. Otwiera kardynalny nowy kierunek dla teoretycznych i eksperymentalnych badań naukowych w dziedzinie energetyki, nowych materiałów, medycyny, fizyki cząstek elementarnych, mechaniki stosowanej, astro- i geofizyki, opanowania kosmosu itd.
5.2. Pozwala dać czysto fizyczne wyjaśnienie "zagadek", "paradoksów", "sekretów" i "dziwactw" przyrody, którymi obfitują dotychczasowe doświadczenia podstawowe w fizyce fundamentalnej.
5.3. Daje bazę teoretyczną dla jedynego matematycznego opisu wszystkich podstawowych sił przyrody w ramach zwykłych 4-h wymiarów (czas i przestrzeń).
5.4. W pierwszej kolejności praktyczne zastosowanie EMW Autor widzi w opracowaniu nowego typu generatora ekologicznej i uzupełniającej energii elektrycznej oraz w opracowaniu nowych materiałów magnetycznych o specjalnych właściwościach.
6. Literatura i publikacja:
1. Richard Feynman. The Charakter of physical law. Tłumaczenie z ang. Wydawnictwo "Nauka", Moskwa, 1987, stron 160.
2. Leon Lederman, Dick Teresi. Boska cząstka. Tłumaczenie z ang. Prószyński i S-ka, Warszawa, 1996, stron 562.
3. Jerzy Grażul. Tajemnice przestrzeni kosmicznej. Wydawnictwo "Jaworski". Warszwa, 2003, stron 248.
4. Jerzy Grażul. O więzi przyrody elektromagnetyzmu i grawitacji. Strona internetowa www.grajt.republika.pl, 2006. |
|
